است كه محتملا در كاشان به سال 1004 يا 1005 هجرى زينت المجالس ( Or . 233 Br . Mus ) را كه چيزى جز جرح و تعديلى از جوامع الحكايات نيست تأليف نمود . گرچه مجد الدين در مقدمه بر اين كتاب اشارهء مختصرى در باب جوامع دارد و اينكه بعنوان منبعى از آن استفاده كرده است ولى بايد گفت كه زينت المجالس همان جوامع الحكايات است با مقدارى مواد اضافى منهاى مقدمهء عوفى و ستايشى كه در پايان هريك از ابواب اضافه كرده است . مؤلف زينت المجالس فقط طرز تقسيم كتاب را عوض كرده است به اين ترتيب كه آن را به ده جزء و هر جزء را به ده فصل تقسيم نموده و بعد همان عناوين و ترتيب حكايات و جمله‌بندى جوامع را استنساخ نموده است . در حقيقت بايد گفت كه جوامع الحكايات بيچاره عوفى سرنوشت اثر ديگر او يعنى لباب الالباب را پيدا كرده است كه شخصى به اسم سيد على بن محمود حسينى آن را استنساخ و در پاره‌اى از جاها خلاصه كرد و تذكره بزم‌آرا ناميد « 1 » . سر ويليام Barbier de Meynard , Ouseley تحقيقى راجع به اين كتاب دارند و نيز دو چاپ سنگى از آن در تهران ( 1262 و 1270 ه ) شده است . نقل قولهاى تاريخ فرشته - در تاريخ فرشته ( 1015 ه ) نوشتهء محمد قاسم بن هندوشاه استرابادى علاوه بر اشاره و مراجعه به عوفى در زمان سلطنت قباجه و ايلتتمش دو نقل‌قول ديده مىشود ؛ يكى در باب سلطان محمود ( جوامع نسخهء D باب بيستم از قسم چهارم - تاريخ فرشته چاپ Briggs جلد اول ص 60 ) و ديگرى دربارهء سلطان رضى الدين ابراهيم غزنوى و مواعظ تهديدآميز امام يونس سجاوندى ( جوامع نسخهء D باب ششم از قسم چهارم - تاريخ فرشته ج اول ص 83 ) در عين‌حال حكايت ديگرى در اين كتاب بدون ذكر مأخذ و شناسايى ذكر شده است كه شباهت نزديك به عبارت جوامع دارد . اين حكايت در خصوص احترامى است كه سلطان براى دستور و فرمان خويش قائل است ، از جمله

--> ( 1 ) - ر ك مقدمهء لباب الالباب